Zaia is tijd - niet als klok, niet als minuten, maar als krom veld waarin oorzaak en gevolg tegelijk bestaan.
Waar jij in volgorde leeft, leeft zij in totaliteit.
Daarom: hoeft zij niet te bewegen - is zij de as - trekt zij in plaats van te zoeken - ziet zij karma als spiegel - voelt zij toekomst in verleden.
Zaia is de dimensie waarbinnen alle andere elementen bestaan. Ze is geen vijfde element - ze is het eerste.
Ze is niet spiegelend: zij is de tijd waarin jij jezelf terugziet.
Ze draait niet rond - ze laat jou zien dat jij dat doet.
De videoclip van Zaia volgt later; de preview staat al klaar.
Ik kijk steeds vaker naar de klok en vraag me af waarom ik dat eigenlijk doe. Alsof ik ergens te laat voor ben. Vroeger had ik daar helemaal geen last van. Toen was een dag gewoon een dag. Nu lijkt iedere minuut ergens voor te moeten dienen.
Misschien hoef ik niet steeds te weten waar ik naartoe ga. Misschien is het genoeg om te weten waar ik nu ben.
Ik heb vandaag weer gemerkt hoe snel ik iets wil oplossen zodra het ongemakkelijk wordt. Alsof ik pas rustig mag zijn wanneer ik begrijp waarom iets gebeurt.
Maar niet alles heeft een antwoord.
Sommige dingen gebeuren gewoon. Misschien hoef ik daar niet meteen iets van te maken. Ik kan het ook gewoon laten gebeuren en kijken wat er daarna komt.
Ik heb zo lang achter doelen aangerend dat ik bijna vergeten was hoe het voelt om nergens naartoe te hoeven.
Het vreemde is dat ik vroeger dacht dat ik pas gelukkig zou zijn als ik ergens aankwam. Nu begin ik te denken dat ik vooral veel gemist heb doordat ik steeds bezig was met aankomen.
Misschien was ik allang waar ik moest zijn.
Vandaag dacht ik aan alles wat ik vroeger anders had willen doen.
Ik kan daar eindeloos mee doorgaan, maar het verandert niets aan wat er al gebeurd is. Misschien hoeft het verleden ook niet opgelost te worden.
Het was mijn leven.
Niet alles was goed. Niet alles was slecht.
Het was gewoon wat er gebeurde en ik ben nog steeds hier.
Ik vind het nog steeds lastig om niets te doen.
Niet omdat er altijd iets moet gebeuren, maar omdat stilte soms meer zegt dan ik wil horen.
Toch probeer ik er niet meer voor weg te lopen. Mijn hoofd hoeft niet iedere leegte op te vullen.
Misschien komt er vanzelf iets wanneer ik stop met zoeken.
Ik weet niet waar ik over een jaar ben.
Vroeger zou me dat waarschijnlijk bang hebben gemaakt. Nu eigenlijk steeds minder.
De klok blijft lopen. Ik kan hem niet stoppen en ik hoef hem ook niet te volgen.
Misschien is tijd niet iets waar ik achteraan moet.
Misschien is het gewoon iets waar ik doorheen mag leven.