Ik zoek het water steeds weer op. Alsof ik daar iets herken wat ik nergens anders vind.
De diepte trekt me aan en maakt me tegelijk bang.
Misschien omdat ik weet dat ik zelf ook zo diep kan gaan dat ik niet meer weet waar boven is.

Ik heb mezelf vaak verdoofd wanneer voelen teveel werd.
Een droom, een high, een nacht die langer mocht duren dan de dag.
Even hoefde ik nergens te zijn. Tot ik weer wakker werd en merkte dat ik nog steeds op dezelfde plek stond.

Ik draag pijn soms alsof het bij mij hoort. Alsof ik zonder die pijn niet meer weet wie ik ben.
Maar mijn kwetsbaarheid heeft me niet gebroken.
Ik ben nog steeds hier. Misschien is dat al genoeg bewijs dat ik sterker ben dan ik dacht.

Ik weet inmiddels dat verlangen mij niet minder maakt.
Ik mag willen, voelen, aanraken en mezelf laten zien zonder mezelf daarin kwijt te raken.
Ik hoef mijn hart niet kleiner te maken om mezelf te beschermen.

Ik heb lang gedacht dat ik moest kiezen tussen mijn donker en mijn licht.
Nu weet ik dat ik allebei ben.
Ik hoef niet meer te vluchten voor wat diep in mij leeft. Ik kan blijven staan, ook als ik niet weet hoe diep het water gaat.